Kennis en vaardigheden.

In VVL-berichten, jaargang 39 nr. 5 staat een “weergave van kernpunten uit de uiteenzettingen en gesprekken” van de VVL-studiedag op 8 maart 2008 in Hulstkamp-Antwerpen. We citeren enkele fragmenten uit het verslag over het betoog van Marc Hullebus.

Kennis zonder vaardigheden is van weinig waarde en zonder kennis bestaan er geen vaardigheden. (…)

Hullebus ziet steeds meer leerlingen uit vaardigheidsgericht onderwijs in het hoger onderwijs, maar met een jaar kennisachterstand.
Zo pleit hij bijvoorbeeld voor meer training op woordenschat, op grammatica voor wie kiest voor hoger taalonderwijs. (…)

De wanverhouding 60 % vaardigheden - 40 % kennis werd opgedrongen, ook bij de meeste lichtingen leerkrachten. (…)

De uiteenzetting legde nadruk op de leer-plicht van de leerlingen: leren is niet altijd leuk en overbeklemtonen van welbevinden is nefast. (…)

Voor de leerlingen derde graad moet 60 % voor de stamvakken vereist worden en is de afschaffing van de misbruikte clusters aangewezen. 30 % halen voor een taalvak of 20 % voor een zaakvak als fysica en toch slagen is niveau- en kennisverlagend. Ook de leerkrachtenopleiding vereist 60 % voor de stamvakken (meer dan 2) en de afschaffing van het ongebreideld meedragen van tekorten naar een volgend studiejaar.

Marc Hullebus bepleit tenslotte de duidelijke omschrijving van kennis en vaardigheden zoals nu door onderwijsminister Vandenbroucke beloofd, evenals pedagogische vrijheid van de leerkracht en het principe ‘vaardigheden door meer kennis’. Het zijn hefbomen voor het behoud van het goede onderwijs in Vlaanderen.

 

 

Heldenverhalen.

De belangrijkste epische werken die ons zijn overgeleverd, zijn de “chansons de geste”, die nauw samenhangen met de feodaal gestructureerde maatschappij. Tijdens de winters gingen de “jongleurs”, rondtrekkende dichters, van kasteel tot kasteel om er te zingen, in hun eigen werken of die van anderen, over de daden van vroegere helden. Deze thema’s vielen in de smaak bij een publiek dat het hele jaar door in gewapende conflicten was verwikkeld, binnen- en buitenlands (de kruistochten). Bovendien ondersteunden de verhalen over die ene koning (Karel de Grote) de politieke ambities van de Franse vorsten, die hun gebied wilden uitbreiden.

Lees meer: http://geudensherman.wordpress.com/frans/literatuur/me/1050-1150-heldenverhalen/

Charles de Coster

Charles de Coster, in het Frans altijd als De Coster geschreven, (München, 27 augustus 1827 - Elsene, 7 mei 1879), is een Belgisch schrijver die in het Frans schreef.

Hij had een Vlaamse vader en een Waalse moeder en studeerde aan de Université Libre de Bruxelles waar hij zich aansloot bij de democratische en anti-clerikale opvattingen. Hij werd eerst journalist en later leraar aan de Koninklijke Militaire School in Brussel.

Les Légendes flamandes (Vlaamse legenden), in het tijdschrift Uylenspiegel, waaraan hij meewerkte, kende snel enig succes maar de rest van zijn werk genoot pas later bijval.

Zijn voornaamste werk La Légende et les Aventures héroïques, joyeuses et glorieuses d’Ulenspiegel et de Lamme Goedzak au pays de Flandres et ailleurs viel niet in de smaak in Belgische conformistische kringen. Het was gekend in de hele wereld en vertaald in alle Europese talen, maar in eigen land genegeerd. In de jaren 70 werd het verfilmd in het Russisch, tegen de achtergrond van de Tachtigjarige Oorlog.

De legende van Uilenspiegel en Lamme Goedzak incarneerde het hart en de ziel van Vlaanderen. Zij vermengt folklore en geschiedenis met mythe, het verhaal van een familie met dat van een volk. Tijl Uilenspiegel vecht voor zijn vrouw, Nele, maar hij is vooral ook een verdediger van de vrijheid, tegen de verdrukking van Filips II van Spanje en diens landvoogd, de hertog van Alva. Uilenspiegel is de held die zich verzet tegen alle vormen van onderdrukking.

De Coster was repetitor van Georges Eekhoud aan de Koninklijke Militaire School.

De Coster ligt begraven op het kerkhof van Elsene.

Werk
Contes brabançons (1861)
Légendes flamandes (1861)
La Légende de Ulenspiegel (1867).

http://nl.wikipedia.org/wiki/Charles_de_Coster

Gouden Palm voor “Entre les murs”.

Op het 61e filmfestival van Cannes heeft Laurent Cantet de Gouden Palm gekregen voor zijn film “Entre les murs”. De film is gebaseerd op het boek van François Bégaudeau en vertelt in semi-documentaire, semi-fictie het verhaal van een leraar Frans in een Parijs lyceum.

Meer info bij Google: http://www.google.be/search?hl=nl&q=Entre+les+murs&meta=

Een geurtje als ultieme verkoopstruc.

… is de titel boven een artikel over godbetere “geurmarketing” in V acature van dit weekend. Maar we zijn wel altijd blij als we op zo’n totaal onverwachte plek bekend volk ontmoeten.

Ooteman: “Een mens heeft een heel sterk geurgeheugen. Als je ergens in een nieuw huis de geur van de woonst van je -misschien al jaren overleden- grootouders waarneemt, kan je dat meteen decennia terug in de tijd plaatsen naar toen je daar kwam als kind. En dan zit je natuurlijk snel bij Proust en zijn madeleines.”

Matthieu Van Steenkiste in V acature van zaterdag 17 mei 2008, p.33.

Meer dan communicatie …

“Vooral die oude teksten brengen de leerlingen in situaties die voor hen niet onmiddellijk herkenbaar zijn. (…) Maar die vervreemding schept precies ruimte voor nieuwe inzichten. Als je echter alleen vertrekt van de leefwereld van de jongeren, lever je hen gewoon uit aan de verborgen belangen van de consumptiemaatschappij.
Dat staat natuurlijk haaks op de moderne communicatiewetten die ‘eisen’ dat alles transparant en logisch is. Hier is echter geen ruimte meer voor paradoxen en symbolen, die nochtans ook zeer communicatief kunnen zijn, maar dan wel in de zin van ‘gemeenschapsstichtend’. Het moderne taalgebruik lijkt daarentegen, ondanks de schijn van het tegendeel, vooral bedoeld om mensen net vast te houden in hun beperkte, individuele leefwereld. Ook jongeren van nu hebben evenzeer behoefte aan het vinden van wegen naar volwassenheid en aan geduldige ‘wegwijzers’ die hen daarbij oriënteren.”

Interview met Paul Thoen in De Bond van 18 april 2008.

Mai ‘68 …

Les camarades parisiens se cassaient la gueule. Moi, entre-temps, je faisais ma communion solennelle…

Velen van ons beginnen misschien al indigestieve symptomen te vertonen bij het overaanbod aan Mei-68 commemoralia. Ik waag het toch te linken naar het lijvige dossier op Evene, een cultuursite waarvoor ik een boontje heb, wegens combinatie van enige diepgang en verstaanbaarheid. Lezen dus op:

http://www.evene.fr/livres/actualite/mai-68-cannes-gaulle-cohn-bendit-onfray-hamon-1337.php

 

Overzichten Franse literatuur

De volgende boekentips lazen we op De Papieren Man:

Michel Butor maakt Franse literatuurgeschiedenis in interviewvorm

Schuerewegen, F. - Franse literatuur in een notendop

Wie was Jean-Jacques Rousseau? Wat is het belang van de Essais van Montaigne? Wat verstaat men vandaag in Frankrijk onder l’extrême contemporain? In dit boek wordt een overzicht gegeven van de ontwikkelingen in de Franse letterkunde vanaf de middeleeuwen tot en met de 21e eeuw. Op een heldere en aangename manier worden schrijvers en stromingen voorgesteld in chronologische volgorde. Alle behandelde teksten worden in hun context gesitueerd. De schrijver en zijn werk staan dus centraal.

Voor de middeleeuwse mens bestaat de ‘literatuur’ nog niet, schrijvers leggen de mondelinge overlevering vast. Tijdens de Renaissance-periode wordt een aanzet gegeven tot het moderne individualisme. Onder Lodewijk XIV, de Zonnekoning, zijn Racine, Molière, La Fontaine literaire sterren. De filosofen van de Verlichting vinden het vooruitgangsbegrip uit en kunnen gezien worden als de eerste intellectuelen. De negentiende eeuw is de eeuw van de roman: Balzac, Flaubert, Zola creëren een genre uit dat in de westerse wereld immens populair zal worden. In de twintigste eeuw evolueert de literatuur van modern naar postmodern. Maar wat is postmodern precies? Vandaag trachten de Franse schrijvers zich een plaats te veroveren in de global world. De Franse literatuur blijft, nog steeds, boeien.

Margot Dijkgraaf, Franstalige literatuur van nu

De Franstalige literatuur is springlevend en vol talenten. De afgelopen tien jaar lieten schrijvers uit de voormalige Franse koloniën van zich horen, werd de Franstalige literatuur in Canada volwassen en nam een nieuwe veelal vrouwelijke generatie auteurs de pen ter hand.
Dit boek laat zien hoezeer het literaire landschap is veranderd; en ook hoe veelvormig, veelzijdig en veelkleurig het mozaïek van de Franstalige literatuur van nu is.

Kwaliteitsinformatie.

Het is niet altijd een eenvoudige zaak op het Web kaf van koren te scheiden. “Intute” is een portaalsite van de Engelse academische wereld, die alleen linkt naar kwalitatief hoogstaande informatiebronnen. Zo stellen ze zichzelf voor:

Intute is a free online service providing you with access to the very best Web resources for education and research. The service is created by a network of UK universities and partners. Subject specialists select and evaluate the websites in our database and write high quality descriptions of the resources.

U vindt de dienst op http://www.intute.ac.uk/.

Ik vond de link via deze voor onderwijsactieven interessante blog: http://2xleren.skynetblogs.be/.

Ruimte om vrij te kunnen denken…

“Ik stel vast dat de studenten nuchterder geworden zijn. Ze zijn opportunistischer en doelgerichter dan vroeger, maar de zuiver intellectuele belangstelling is minder geworden. (…) Het onderwijssysteem werkt dat ook in de hand. De standaardisering en de controledrang worden alsmaar groter. Zo is er minder en minder ruimte voor echte variatie. (…)

Een universiteit belichaamt een eeuwenoude traditie van geleerdheid. Ze moet de behoeder van de wetenschap zijn, maar ook van waarden zoals bedachtzaamheid. Van dat laatste is nog weinig te merken. De universiteit staat onder enorme druk. ‘Output’ lijkt nog het enige dat telt. Kijk maar naar het nieuwe financieringsdecreet. Verbijsterend eigenlijk, dat academici zich daaraan onderwerpen. Het vrije, rustige denken heeft bijna geen plaats meer. (…)

Studenten moeten geconfronteerd worden met een rijkdom aan verschillende stijlen. Daar word je als jongere rijker van. Daarom moet de Universiteit Antwerpen een rariteitenkabinet vol karikaturen zijn. Als professoren er géén rare -dus zeldzame, buitengewone, vreemde, nieuwe- ideeën en manieren op na houden, wordt de universiteit een organisatie vol gladde jongens, die hun vaantje naar de wind hangen of die zich snel aanpassen om toch vooral als ‘normaal’ te worden beschouwd. En ‘karikaturen’ -daar ben ik ook niet op tegen: op de spits gedreven figuren die ergens ondubbelzinnig voor staan. Ik pleit er niet voor dat alle proffen moeten opvallen door excentriek gedrag. Maar als ze allemaal hun specifieke stijl, aanpak en belangstelling in ere houden, duurt het een tijd voor studenten de universiteit volledig in kaart kunnen brengen. Dat bevordert het denken. En dus zou ik zeggen: leve de vreemde snuiters!

Walter Weyns, theoretisch socioloog, in Alumni Universiteit Antwerpen, april 2008.