Mignonne, allons voir si la rose

Pierre de Ronsard (1524-1585), Ode à Cassandre

Mignonne, allons voir si la rose
Qui ce matin avoit desclose
Sa robe de pourpre au Soleil,
A point perdu ceste vesprée
Les plis de sa robe pourprée,
Et son teint au vostre pareil.

Las ! voyez comme en peu d’espace,
Mignonne, elle a dessus la place
Las ! las ses beautez laissé cheoir !
Ô vrayment marastre Nature,
Puis qu’une telle fleur ne dure
Que du matin jusques au soir !

Donc, si vous me croyez, mignonne,
Tandis que vostre âge fleuronne
En sa plus verte nouveauté,
Cueillez, cueillez vostre jeunesse :
Comme à ceste fleur la vieillesse
Fera ternir vostre beauté.

Mijn schat, we gaan eens kijken of de roos

Mijn schat, we gaan eens kijken of de roos,
Die voor ‘t ontluiken van haar bloem dees’ ochtend koos,
Om haar purpren kleed aan de Zon te openbaren,
Misschien sinds d’avond viel zich van die luister niet ontdeed,
En tot niets zag vergaan de plooien van haar purpren kleed,
En haar kleur die daarstraks nog uw tint kon evenaren.

Helaas! Zie toch in welk kort tijdsbestek,
Mijn schat, zij hier op deze plek,
Helaas! Helaas! haar schoonheid verwelken zag!
Och, niet meer dan stiefmoederlijk zorgt voor ons de Natuur,
Als zelfs zo’n mooie bloem niet meer dan de duur
Van d’ ochtend tot d’avond in bloei staan vermag!

Wil dus, mijn schat, deze raad dan aanhoren,
Terwijl uw leeftijd nog staat te gloren
In zijn groenste bladerlof:
Pluk nù toch uw jeugd, na wat u zojuist zag,
Want als bij dees’ bloem maakt ook ùw oude dag,
Uw nu nog schitterende schoonheid dof.

Vertaling – À la française

La version sonore est mise à disposition selon les termes de la Licence Creative Commons Paternité – Pas d’Utilisation Commerciale – Partage des Conditions Initiales à l’Identique 2.0 Belgique.
Page source

De vertaling in het Nederlands is gelicenseerd onder een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel-GeenAfgeleideWerken 2.0 België licentie

–> Ronsard

Charles Baudelaire – La destruction

La destruction. (Les Fleurs du Mal)

Sans cesse à mes côtés s’agite le Démon,
Il nage autour de moi comme un air impalpable ;
Je l’avale et le sens qui brûle mon poumon
Et l’emplit d’un désir éternel et coupable.

Parfois il prend, sachant mon grand amour de l’Art,
La forme de la plus séduisante des femmes,
Et, sous de spécieux prétextes de cafard,
Accoutume ma lèvre à des philtres infâmes.

Il me conduit ainsi, loin du regard de Dieu,
Haletant et brisé de fatigue, au milieu
Des plaines de l’Ennui, profondes et désertes,

Et jette dans mes yeux pleins de confusion
Des vêtements souillés, des blessures ouvertes,
Et l’appareil sanglant de la Destruction!

De ondergang

Ik ben de plek waar onophoudelijk de Duivel zich vermoeit,
Ontastbaar en ijl is hij rondom mij in gang;
Ik zwelg hem op, en voel hoe hij mijn long verschroeit,
En haar vult met een eeuwige laakbare drang.

Omdat hij mijn grote passie voor de Kunst verstaat,
Neemt hij wel eens de wulpse vorm aan van een vrouw,
En huichelend, alsof het om neerslachtigheid gaat,
Maakt hij mijn lip aan schandelijke dranken trouw.

Zo voert hij me weg uit het blikveld van God,
Hijgend, vermoeid en gebroken tot
Ik door de desolate vlakten van Wanhoop moet lopen,

En gooit voor mijn ogen wars van elke samenhang,
Kleren vol vuil, kwetsuren nog open,
En het bloedrode stelsel van de Ondergang!

Vertaling – À la française

De vertaling in het Nederlands is gelicenseerd onder een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel-GeenAfgeleideWerken 2.0 België licentie

Ronsard – Je n’ai plus que les os

Je n’ai plus que les os…

Je n’ai plus que les os, un squelette je semble,
Décharné, dénervé, démusclé, dépoulpé,
Que le trait de la mort sans pardon a frappé;
Je n’ose voir mes bras que de peur je ne tremble.

Apollon et son fils, deux grands maîtres ensemble,
Ne me sauraient guérir, leur métier m’a trompé;
Adieu, plaisant soleil ! Mon oeil est étoupé,
Mon corps s’en va descendre où tout se désassemble.

Quel ami, me voyant en ce point dépouillé,
Ne remporte au logis un oeil triste et mouillé,
Me consolant au lit et me baisant la face,

En essuyant mes yeux par la mort endormis ?
Adieu, chers compagnons ! Adieu, mes chers amis !
Je m’en vais le premier vous préparer la place.

Ik ben vel over been

Een geraamte lijk ik, ik ben vel over been,
Zonder vet, zenuwloos, zonder spier, zonder pees,
Die de pijl van de grimmige dood trof in ‘t vlees;
Bij een blik op mijn arm siddert angst door me heen.

Apolloon en diens zoon, grote meesters tezamen,
Genazen mij niet, hun emplooi was bedrog;
Vaarwel geliefde zon! Niets ziet mijn oog nu nog,
Mijn lichaam zal dra dalen naar plaatsen zonder namen.

Welke vriend die mij zo ziet, van alles ontdaan,
Keert niet weer naar huis, in ‘t oog droefheid en traan?
Na een kus op mijn hoofd, troostend woord aan mijn bed,

Veegt hij mijn ogen af, ontslapen in de dood.
Vaarwel, mijn kameraden, wat was uw vriendschap groot!
Als eerste nu ga ik, ook uw kist wordt klaargezet.

Vertaling – À la française

---

La version sonore est mise à disposition selon les termes de la Licence Creative Commons Paternité – Pas d’Utilisation Commerciale – Partage des Conditions Initiales à l’Identique 2.0 Belgique.
Page source

De vertaling in het Nederlands is gelicenseerd onder een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel-GeenAfgeleideWerken 2.0 België licentie

Lire la suite – Lees meer …