Alfred de Vigny (1797-1863) 

Vigny werd geboren in Loches in 1797. Op zijn 17e vervoegt hij het leger, en hij hoopt militaire roem te vergaren. Zijn illusies verdwijnen snel in het monotone kazerneleven, hij neemt ontslag in 1828 en hij wordt actief in de letteren. Hij kent niet het succes van Lamartine of Hugo, en zorgt in zijn kasteel in de Charente 30 jaar lang voor zijn zieke vrouw. Hij schrijft weinig, publiceert nog minder, en sterft na een pijnlijke ziekte in 1863.

Twee dichtbundels blijven van hem: Les Poèmes antiques et modernes en het postuum gepubliceerde Les Destinées.

Vigny is een ongelukkig schrijver, zwaar aangetast door het mal du siècle. Zijn melancholie is geen krisis van voorbijgaande aard, maar zijn hele leven staat in de schaduw van een tyrannieke somberheid. Hij leed onder de eenzaamheid van de grote geesten, in de steek gelaten door het volk dat zij eigenlijk leiden. Over zijn ongeluk spreekt Vigny alleen in bedekte symbolische termen. Zijn taal heeft niet de overvloed en de zwier van Lamartine of Hugo. Vigny schrijft in een sobere, krachtige en ernstige stijl.


Publicités